 Agata Orlita
Ceramika użytkowa artystki jest pewnego rodzaju półśrodkiem, elementem do natury dodanym, by za ich pośrednictwem zatrzymać żywioły: wodę (fontanny), ziemię (donice), ogień (podgrzewacze, lampiony), wiatr (kolumny, patery, przyciski do papieru), czas (zegary).
Wszystkie te formy powstają z potrzeby istnienia. Prace Agaty są naturze niezwykle bliskie, zarówno ze względu na materiał - szamot, jaki i na proste formy, budujące przecież nasze otoczenie. Zdobione skromnym ornamentem dopełniają piękno domów, ogrodów, biur. Miejsc codziennych, gdzie tego kontaktu z naturą brakuje. Gdzie zapomina się o "smaku" poziomek. "Smaku", który artysta dobrze zna i przypomina w swoich pracach. Drugi nurt twórczości artystki obejmuje obszar bardzo jej bliski. Jest to cykl (wciąż otwarty) rzeźb "żywych", kobiecego ciała.
Szkic, a więc formę wyjściową, zapis, który dzięki cenności, pozorności pozostawia widzowi pole do własnej interpretacji ruchu rzeźb.
Ruchu, w którym owe postaci zastano i zatrzymano. Prace Agaty to, dzięki tym własnościom formy otwarte. Przedstawiają w sposób subtelny, prosty, w dużej mierze impresyjny obraz świata pozamaterialnego. Świata obok, który artystka uchwyca z łatwością właściwą dobremu obserwatorowi. I twórcy, bo dla Agaty to co nienamacalne, zmysłowe jedynie stanowi jedną z technik rzemiosła, sposobem wyrazu, piórem w wachlarzu. Franciszka Drozd
|
